با پوزش از اتاق فرمان و بقیه دوستان
ساعت ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱  کلمات کلیدی: سی و خورده ای سالگی

بدیش این است که از یک جایی به بعد انگار داری با دست رو بازی می‌کنی. اسمش حکم است ولی داری دست طرف را می‌بینی. هیچ هیجانی در کار نیست. هیچ رفتار پیش بینی نشده‌ای وجود ندارد. همه چیز آنقدر برایت روشن است که اگر می‌گذاری خال رو بیاورد برای این است که می‌خواهی خال رو بیاورد. دیگر جادویی در کار نیست. حتی اگر چشمهایت را ببندی که نبینی دارد آست را می‌برد حواست هست که  چشمهایت را بسته‌ای و فقط کافی است چشمهایت را باز کنی که همه چیز را ببینی. بله! با چشم بسته نمی‌شود حکم بازی کرد و بازی با دست باز کیف ندارد. حالا هی من می‌خواهم نگویم سی و خورده‌ای سالگی شما خودت بفهم!