من داد می زنم پس احتمالا هستم!
ساعت ۱٢:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱/٢٠  کلمات کلیدی: نوشتن و دیگر هیچ

برای من وبلاگ نوشتن داشتن یک پنجره شخصی بوده، همیشه خدا. همیشه جایی بوده که می توانستم از پنجره ام رو به دنیا داد بزنم و یک وقتهایی هم برایم مهم نباشد که دنیا می شنود یا نه. مهم آن فرآیند داد زدن و نوشتن بوده که این همه سال مرا پای این پنجره نگه داشته. نمی دانم چند نفر از همان روزهای شروع وبلاگ نویسیم این صفحه را دنبال می کنند. آن وقتهایی که نوشتن یک درخشش بود کنار بقیه هیجانهای زندگی. بعد یک وقتی نوشتن تنها هیجان باقی مانده شد. تنها دریچه ام به خلاقیت. به اینکه باز احساس کنم که می توانم بنویسم و در این توانستن چیزی هست که به من توان ادامه دادن می دهد. حتی نوشتن کتاب به اندازه وبلاگ نوشتن برای من هیجان انگیز نبود. این پنجره که آزادانه روبرویش ایستاده ام و رو به آدمهایی که چهره خیلیهایشان را نمی شناسم حرفهایم را نوشته ام، برای من یکی از خوشایندترین و دوست داشتنی ترین نقطه های زندگیم بوده و هست. وبلاگم از معدود چیزهاییست توی زندگیم که مغرورم بهش. من این وبلاگ را خیلی دوست دارم. انگار که یک تکه از من است. دستم است. قلبم است. برای همین وقتی می بینم که دریچه شخصی خوشایندم مورد توجه بقیه هم قرار گرفته خیلی خوشحال می شوم.

اینها را نوشتم که بگویم خانم شین همانطور که خیلیهایتان می دانید در مسابقه دویچه وله کاندید منتخب کاربران فارسی زبان شده. لطف کرده اید و این دو سه روزی که از مسابقه گذشته به خانم شین رای داده اید. قوانین مسابقه به این شکل است که هر کاربر می تواند هر 24 ساعت یک بار رای بدهد. بنابراین می توانید هر روز سری به صفحه مسابقه بزنید و اگر هنوز از من و دیسکویی که وعده اش را در پست اول داده ام خوشتان می آمد رای بدهید. ( کلیک کنید.)

فقط اینکه دوستان در مورد نحوه رای دهی توضیح خواسته بودند. برای رای دادن باید اکانت فیس بوک، توئیتر یا دویچه وله داشته باشید. در صورتی که اکانت دویچه وله ندارید مجاور لوگوی فیس بوک و توئیتر روی گزینه دی-دبلیو کلیک کنید و یک اکانت دویچه وله ثبت کنید. برای ثبت اکانت فقط لازم است که یک آدرس ایمیل داشته باشید و بس. از طریق اکانتی که درست می کنید بدون نیاز به فیلتر شکن می توانید رای بدهید. بنابراین حتی لازم نیست که از اکانت فیس بوک و اطلاعات شخصیتان استفاده کنید.